Droombeeld

Panamarenko is een Belgisch kunstenaar die in zijn werk de droom van zelf kunnen vliegen  en het verhaal van de mythologische figuur Icarus keer op keer terug laat komen. Panaramenko is een alias en een enigszins bijgewerkte samentrekking van ‘Pan American Airlines & Company’.

 

 

 

Vanmorgen werd ik wakker met een idee. Waarschijnlijk nog nadenkend over de overpeinzing die ik de avond ervoor schreef waren ’s nachts op wonderbaarlijke wijze verschillende onderdelen op hun plek gevallen. Het voelt nog een beetje als een droombeeld.

Het is mogelijk om de theorie van de onderdrukten van Paolo Freire en het sociaal constructivisme samen te vatten. Hoe ik dat ga doen en wat daarin centraal moet staan zijn de onderdelen die de komende tijd ga ontdekken.

Het idee is in iedergeval dat ik de kunst in eerste instantie niet als kunst wil beschouwen maar ik wil beginnen met de kunst die de leerling in zijn eigen omgeving tegen komt.  Ik wil uitgaan van de leefwereld en  de taal van de leerling en hoe de werkelijkheid met betrekking tot kunst zich aan hen openbaart. Kunst is meer dan een schilderij of een object waar je naar kunt kijken en waarvan je beeld- en voorstellingsaspecten kunt benoemen. Kunst is vaak een reactie op de maatschappij, er wordt gesproken van hoge kunst en nieuwe kunst, de zin en onzin van kunst.

In de door mij te ontwerpen lessenreeks wil ik de kunst zoals zij door de leerling ervaren wordt centraal stellen. Op dit moment denk ik aan de wijze waarop kunst ingezet wordt om de leefomgeving aan te kleden en de sfeer te verbeteren. Het feit dat War Child oud-kindsoldaten hun ervaringen van zich af laat tekenen. Marlene Dumas die de onderdrukking aan de kaak stelt door zich te laten inspireren door foto’s en artikele in kranten.

Daarnaast ben ik nieuwsgierig of in Finland de verschillen tussen arm en rijk minder zijn geworden door het invoeren van het schoolsysteem zoals ze dit daar nu alweer enige jaren wordt uitgevoerd.